Tekst & foto’s: Ludo Ceyssens, Stefanie Berwaerts // Intro: Yvonne Gielen
Ludo: “Na kortere tochten in België & Nederland, had ik al langer de zin om het eens groots aan te pakken. Zowel letterlijk als figuurlijk wou ik uit mijn comfortzone stappen.”
Stef: “Ik wou graag nog eens alleen op reis. De natuur in, geen drukte, hele dagen buiten zijn en vooral véél wandelen. Een collega vertelde me over haar eigen camino-ervaring en ik was meteen verkocht!”
Ludo: “Het traject van de Via Francigena is een bestaande, volledig bewegwijzerde route. Je kan je weg zelfs goed volgen met een officiële app. Zelf wandelde ik de laatste 1000 km, in etappes van 20 tot 30 km per dag: vanuit de Italiaanse Alpen (Passo Gran San Bernardo) t.e.m. Rome (Vaticaan), door Piemonte, Lombardia, Toscana, Lazio …”
Stef: “Ik wandelde de Caminho Português da Costa: van Porto naar Santiago de Compostella via de kust. Die Caminho lag op voorhand vast, omdat de route haalbaar was in de tijd die ik had: 2 weken verlof. Ik moest me dus min of meer aan een schema houden, maar er zijn meerdere routes mogelijk. In totaal heb ik meer dan 230 km in 11 dagen gewandeld. Een klein stukje deed ik met de trein, omdat ik een dag door koorts was geveld.”
Ludo: “Fysieke voorbereiding was voor mij niet echt nodig, want ik wandel veel en ga geregeld hardlopen. Naast goede benen, pakte ik uiteraard ook goede wandelschoenen, een rugzak en een aantal praktische spullen (drinkbus, regenjas, oplader … ) mee. Maar als ervaren wandelaar heb ik er niets speciaals voor moeten kopen, dus inpakken en wegwezen!”
Stef: “6 maanden op voorhand boekte ik mijn vluchten en mijn eerste hotelnacht in Porto. Verder kocht ik online een pelgrimspaspoort, downloadde de app Bueno Camino en heb ik het allemaal een beetje losgelaten. Enkele weken voor vertrek gaf de collega die me inspireerde nog wat bagagetips (met als essentie: neem zo weinig mogelijk gewicht mee) en friste ik mijn EHBO-kennis op. Tenslotte was er wel de intentie van fysieke voorbereiding, maar was het toch mijn goede basisconditie die me erdoor haalde. Na 3 vrij pittige dagen wennen én ziek zijn, liep ik vanaf dag 4 op wolkjes mijn camino.”
Ludo: “Een pelgrimsroute moet je volgens mij alleen doen, dus ik heb quasi altijd alleen gewandeld. Er is enerzijds de reiservaring, het fysieke stappen, de beleving van al dat natuurschoon rondom je, de leuke stadjes en bezoekjes … Dat maak je mee en beleef je intens, maar anderzijds blijft de verrassing jezelf beter te leren kennen, je eigen leven met de goede en slechte momenten en ervaringen te herbeleven. Dat laatste was voor mij een unieke, bijzondere belevenis en een bewuste keuze. Over het hele traject ben ik trouwens maximaal 30 wandelaars tegengekomen. La solitudine!“
Stef: “Hoewel ik veel aangename ontmoetingen heb gehad en me ’s avonds graag mengde onder de andere pelgrims in de hostels, vertrok ik ’s ochtends toch altijd heel bewust alleen. Liefst zo vroeg mogelijk, zodat ik de natuur en de stilte buiten helemaal voor mezelf had. Heerlijk was dat! Op voorhand selecteerde ik wat muziek en podcasts, maar ik heb geen minuut met mijn oortjes in gewandeld. Wat een rust om gewoon buiten op jezelf te zijn. Ik zou het iedereen aanraden! Maar als je zou willen, hoef je op dit traject nooit alleen te wandelen. In het begin van de camino wandel je soms uren zonder iemand tegen te komen, maar zeker de laatste 100 km voor Santiago is het een ander verhaal. Alle wegen komen dan samen en het is zoeken naar de rust.”
Ludo: “Een van de mooiste ervaringen was aankomen op de zogenaamde ‘Heuvel van Vreugde’, een heuveltop waarbij je boven plots voor het eerst het panorama van Rome met de koepel van de Sint-Pietersbasiliek ziet. Indrukwekkend.”
Stef: “Niet de grote gebeurtenissen, maar eerder de kleinere, banale momenten zullen me altijd bijblijven. Zoals de allereerste meters op dag 1, die ik nogal afgeleid startte: de weg zoekend, wennend aan mijn rugzak & wandelstokken, met mijn gsm (dom!) nog niet op do not disturb … Er ging zo veel door mij heen en ik was echt niet in het ‘hier en nu’. Tot een vrouw die aan het telefoneren was me passeerde en zij haar telefoontje even onderbrak om me ‘bom caminho‘ na te roepen! De eerste van velen, maar jongens wat een boost gaf me dat! Echt machtig wat dat met je doet. Ik was nu écht vertrokken!”
Ludo: “Op de Via Francigena kan je makkelijk verblijfplaatsen vinden waar je voor een prikje kan eten en overnachten: de zogenaamde authentieke pelgrims-accommodaties (abdijen, kloosters, pensions, hostels … ). Zelf had ik vooraf mijn overnachtingen geregeld in hotelletjes, B&B’s en ook al eens een typische Italiaanse agriturismo.”
Stef: “Het thema van mijn reis was ‘budgetvriendelijk’, dus ik koos voor de officiële pelgrimhostels. Zo’n slaapzalen met makkelijk 40 man per kamer vind je langs heel het traject en kosten €15 à €20 per nacht. Daarvoor krijg je een stapelbed en een soort haarnet-stofje om over je matras en kussen te trekken. De rest moet je zelf meenemen. Oordopjes waren een must, maar voor de rest heerlijk geslapen!
Ludo: “Het is onmogelijk niet te veranderen gedurende of na een lange pelgrimstocht, want je komt sowieso in een andere flow terecht met langzamer of totaal geen tijdsbesef. Je wordt één met het pad & het stappen, wat een vrijheidsgevoel geeft. Er valt iets van je schouders dat je soms onbewust al heel lang droeg. Ik wens mezelf toe dat ik altijd in deze toestand van stappen, landschapsbeleving, ontmoetingen, rust, zingeving … zou blijven. Laat me afsluiten met de woorden van Sint Franciscus van Assisi, een groet die deze dagen actueler is dan ooit: pace e bene!“
Stef: “Ik heb gemerkt dat ik goed op mezelf kan vertrouwen en heel veel (alleen) aandurf. Onderweg ontmoette ik verschillende keren een Mexicaanse vrouw die me enorm inspireerde. Ze gaf de tip om alleen in het donker te wandelen. Zo ging ik dus vanaf dag 5 regelmatig ’s ochtends extra vroeg op pad, één keer zelfs om 5u40. Ik wandelde alleen door verlaten straten in dorpjes, over kleine padjes langs de oceaan met de ruige golven als enig geluid en zelfs meermaals alleen door het bos. De eerste keer zeker niet evident. Ik herhaalde de hele tijd de woorden van die vrouw: “surrender your fears”. Angsten zijn gewoon gedachten waar je je aan kan overgeven, of je kan ook proberen vertrouwen op wat er is, bijvoorbeeld op de geluiden die je hoort in het bos. Spannend, maar oh zo bevrijdend!“
Dit artikel verscheen in De Karavaan van januari 2026. Ook 4x per jaar ons magazine ontvangen? Word lid van Karavaan!
