(Stereo)typisch Marokko

Hoe kijken wij als reizigers naar een land, en hoe kijken de inwoners naar ons? Welke vooroordelen of verwachtingen beïnvloeden onze reiservaring? En wat kunnen we als reiziger doen om verder te kijken dan stereotypen? 🤔

Een heel hoopje goeie vragen, waar we Sustainable Storyteller Marthe De Herdt mee op pad stuurden in Marokko. Een boeiende trip, zowel voor reizigers, als voor locals. Yallah, yallah!

Benieuwd naar de docu die Marthe in Marokko maakte? Bekijk ‘m hier! 👇

Marthe ging in augustus 2025 mee op Joker-jongerenreis naar Marokko. In opdracht van Karavaan onderzocht ze er welke (on)bewuste stereotypen je tegenkomt op reis. Waarom laten we jaarlijks zo’n Storyteller-docu maken? Om een duurzaam thema onder de aandacht te brengen bij (jonge) reizigers. We zetten ze aan het denken en sporen hen aan om zelf ook bewuste keuzes te maken op reis en daarbuiten. 💚

👀 Tip voor jonge filmmakers: Karavaan stuurt elke zomer een Storyteller op pad! Schrijf je in op onze nieuwsbrief om de oproep zeker op tijd te zien.

Geen Jordanië zonder gids

“Ik heb vrienden van over de hele wereld.” Niet moeilijk als je al bijna 15 jaar reizigers trots door je thuisland Jordanië gidst. Ook voor de Joker-groepsreizen is Rabea al jaren de vaste, lokale gids: “Ik ben helemaal into geschiedenis & cultuur, en wil de voorliefde voor mijn land delen met anderen. Daardoor nieuwe mensen ontmoeten en ook leren over hun cultuur? I love it.”

Interview: Nicky Van Styvendaele // Foto’s: Rabea Abu Rabea

Al 12 jaar lokale gids voor de Joker-reizen, dat kan tellen! Herinner je je eerste reis nog?

Rabea: “Ja, die was in 2014. Als freelance reisgids werk ik samen met verschillende reisagentschappen. Zo ook GoJordan. De eigenaar daarvan is een goeie vriend van mij. Hij belde me toen op met de vraag of ik voor Joker een reis wilde uitwerken. Zo is de bal aan het rollen gegaan en kreeg ik jaar na jaar telefoon met steeds meer aanvragen. Ondertussen werken Joker en ik voor de groepsreizen standaard samen met GoJordan, want het is voor groepen verplicht om met een organisatie en een officiële reisgids samen te werken.”

Dus je kan niet zomaar met een groep vrienden Jordanië verkennen?

Rabea: “Nee. Voor groepen vanaf 6 personen is het verplicht om een lokale gids in te huren, én om dit via een lokaal agency te doen. Het is zelfs de wet. We doen dat enerzijds voor de veiligheid. Als lokale gids ken je de wandelpaden in de bergen en valleien, de gevaarlijke zones, de risico’s van bepaalde plekken. Wie er op eigen houtje, zonder goede informatie, op uittrekt met de rugzak neemt dus een risico. Het beschermt toeristen ook tegen oplichters. Anderzijds beschermt de wet onze business. ‘t Is financieel een goeie zaak voor Jordanië als lokale gidsen de groepen toeristen rondleiden.”

“Groepen vanaf 6 personen zijn hier wettelijk verplicht om een lokale gids in te huren. Die wet beschermt hun veiligheid én onze business.”
En zijn onze Belgische groepsreizigers een aangenaam publiek?

Rabea: “Ja, en dat zeg ik niet om te vleien. Jullie zijn easy going, dat heb ik graag. Thank God dat ik niet met Duitsers werk. Die zijn te serieus voor mij. Omdat ik gids ben voor Engelssprekende toeristen, ontmoet ik het meest Belgen, Nederlanders, Britten en Amerikanen. En, niet om te vleien, maar ik verkies de Belgische groepen. You are the winners, woohoo. (lacht) Met Indiërs werk ik ook. Die vind ik echt bijzonder. Soms behandelen ze me eerder als dienaar dan gids. Ze verwachten bijna dat ik hen in bed stop. Dat was even wennen, maar ondertussen kan er ik wel goed mee om. Grenzen stellen, heel belangrijk.”

Ben je dan als gids een soort kameleon, afhankelijk van de mensen die het land komen bezoeken?

Rabea: “Ja, dat klopt. Doorheen de jaren leer je hoe je met al die nationaliteiten om moet gaan. Iedere groep is ook anders, en daar moet je de eerste uren en dagen al attent voor zijn. Wat zijn hun interesses? Waarom komen ze naar Jordanië? Hoe lang kunnen ze blijven luisteren? Een tour is dus geen 2 keer gelijk.

“Iedere groep is ook anders, en daar moet je de eerste uren en dagen al attent voor zijn. Wat zijn hun interesses? Waarom komen ze naar Jordanië? Hoe lang kunnen ze blijven luisteren? Een tour is dus geen 2 keer gelijk.”

Sommige groepen willen vooral genieten van de schoonheid van het land en foto’s nemen. Als je dan doordramt over de geschiedenis, dan krijg je een review als ‘onze gids was saai’. In die gevarenzone wil ik me niet begeven! Andere groepen motiveren me dan weer om alle cultuur- & geschiedeniskennis uit mijn hersenen te persen. Het is een kunst en belangrijke skill om mensen geïnteresseerd te houden.

Verder zijn als freelance gids ook je reputatie en je netwerk van groot belang. En die bouw je op met goeie ervaringen, mond-tot-mondreclame en reviews. Door veel te werken dus. Zo begeleidde ik in 2023 wel 20 Joker-reizen! En voor 2024 hadden we er zelfs 25 gepland, maar die moesten we helaas allemaal annuleren door de oorlog in Gaza die eind 2023 begon.

Hoe beïnvloedt die genocide nu je job en je land? Voel je je er nog veilig?

Rabea: “Ik voel me hier nog steeds heel veilig. Jordanië is echt het veiligste land in het Midden-Oosten. Maar dat mijn land grenst aan het bezette Palestina, en dat Israël daar een genocide aan het plegen is, heeft wel effect op ons. Zo heeft de Jordaanse economie helaas een enorme weerslag gekregen. En dat heeft veel te maken met de daling van toerisme. We krijgen nu slechts 20% van ons gewoonlijke aantal toeristen op bezoek. Sommige hotels hebben hun deuren voorgoed gesloten. Ik krijg af en toe wel nog opdrachten, maar ik ben ook vaak thuis. Voor mijn kinderen is dat fijn, want ik kan nu meer tijd met hen doorbrengen. Maar ik hoop natuurlijk dat er snel vrede komt, zodat we opnieuw veel toeristen kunnen ontvangen. Wees welkom!”

Daar houden we je aan! Wat kunnen toekomstige Joker-reizigers verwachten?

Rabea: “Een heel diverse reis: cultuur, natuur en avontuur wisselen elkaar af. We beginnen met een bezoek aan Amman: eerst een rondleiding van de oude stad met de oude Romeinse ruïnes, en dan toon ik mijn gasten het contrast met het nieuwe Amman. We bezoeken nog andere historische sites, maar tussendoor staat er altijd een avontuur op het programma: een hike in een canyon, een rivierwandeling … Op 11 dagen kan je het beste van Jordanië al ervaren!”

Dit interview werd afgenomen begin juni. Voor up-to-date reisadvies, check diplomatie.belgium.be.

Dit artikel verscheen in De Karavaan van juli 2025. Ook 4x per jaar ons magazine ontvangen? Word lid van Karavaan!

30 jaar ViaVia Joker Reiscafés

Exact 30 jaar geleden opende het eerste ViaVia Joker Reiscafé in Heverlee haar deuren. Drie enthousiaste reisbegeleiders begonnen toen aan het netwerk van nu: 15 reiscafés rond de wereld. We blikken terug op de voorbije 30 jaar en kijken naar de toekomst met oprichter en CEO Jan Baeten, ViaVia franchise manager Toon Teugels en netwerkcoördinator Isabelle Claes.

Waar komt het idee van de ViaVia Joker Reiscafés vandaan?

Jan: “Bij Joker vertrokken we nooit op reis puur om monumenten af te vinken. Het ging ons om het contact met mensen, om echte ontmoetingen. In de jaren 90 bracht dat een paar reisbegeleiders op een idee: wat als er plekken bestonden waar reizigers en locals elkaar spontaan konden ontmoeten? Zo ontstond ViaVia: een warme plek voor een goed gesprek, reisinformatie, en iets lekkers om te eten en te drinken.”

Toon: “Door de jaren heen groeide ViaVia uit tot een wereldwijd netwerk op vier continenten, waar wereldkeuken, kunst, muziek en ontmoeting samenkomen in een toeristische setting met een Belgische twist. Van een ecolodge op de uitgestrekte steppen van Mongolië tot een levendig restaurant in Marrakech of Heverlee, van een charmant boutiquehotel in Kathmandu tot een kleurrijk hostel in Midden-Amerika: onze locaties verschillen in vorm, maar zijn verenigd in hun diversiteit, gastvrijheid en zin voor verbinding.”

Waarom is een bezoek aan een ViaVia Joker Reiscafé een meerwaarde voor je reis?

Toon: “Een ViaVia bezoeken geeft je reis meteen meer diepgang en verbondenheid. Je vindt er niet alleen een warme, vertrouwde plek waar je je als Joker-klant meteen thuis voelt – alsof de Joker-familie ook in het buitenland een plek voor je vrijhoudt – maar ook een schat aan lokale kennis. De ViaVia’s zijn echte specialisten in hun eigen bestemming en delen met plezier hun beste, vaak verrassende tips. Bovendien kan je er deelnemen aan authentieke tours en workshops die je reis verdiepen. Zo volgde ik in ViaVia Buenos Aires een workshop over maté-thee. Een kleine activiteit, maar boordevol betekenis. Ik leerde er over lokale gebruiken die later tijdens mijn reis telkens terugkwamen. Die combinatie van gastvrijheid, kwaliteit en lokale verankering maakt ViaVia en Joker samen écht uniek.

“ViaVia’s creëren werk, ondersteunen lokale ondernemers en zetten sociale projecten op. Zo werkt ViaVia Copán mee aan Nachos Para Todos, een initiatief dat leesboekjes schenkt aan kinderen in plattelandsdorpen.”

Isabelle: “Via de samenwerking met de ViaVia’s maken we als Joker-reizigers ook een positieve impact op de lokale gemeenschap. ViaVia’s creëren niet alleen werk en ondersteunen lokale ondernemers, maar zetten ook sociale projecten op. In Honduras werkt ViaVia Copán bijvoorbeeld mee aan Nachos Para Todos, een initiatief dat leesboekjes schenkt aan kinderen in plattelandsdorpen, waar toegang tot degelijk lesmateriaal allesbehalve vanzelfsprekend is. Met zo’n eenvoudige maar doeltreffende actie geef je als reiziger iets waardevols terug. Zulke projecten hebben we in bijna alle ViaVia’s lopende, wat maakt dat we erg graag gezien zijn bij de lokale bevolking, en dat voel je als reiziger ook. ”

Hoe kijken jullie terug op de afgelopen 30 jaar?

Jan: “Als ik terugkijk op de voorbije 30 jaar, dan zie ik in de eerste plaats een verhaal van samen dingen doen, met veel plezier onderweg. ViaVia is gegroeid vanuit vriendschap, goesting en het geloof dat reizen mensen kan verbinden. We hebben met ontzettend veel mensen – collega’s, partners, reizigers – mooie momenten beleefd én mogelijk gemaakt. Daar ben ik trots op. Maar ook op wat we structureel opgebouwd hebben: een wereldwijd netwerk, van noord tot zuid, oost tot west. Als kleine Belgische kmo hebben we toch maar een intercontinentaal platform uit de grond gestampt dat niet alleen reizigers inspireert, maar ook lokaal echt impact maakt. Vandaag stellen we via de ViaVia’s buiten België meer dan 400 mensen tewerk. Dat is niet niets. Die sociale en economische impact is iets wat we niet uit het oog mogen verliezen.”

Toon: “Voorbeeld bij uitstek van die impact is dat we meerdere ViaVia’s hebben die momenteel volledig gerund worden door mensen uit de lokale bevolking. De Belgen die deze ViaVia’s ooit hebben opgericht zijn daar weg en niet meer betrokken bij het dagdagelijkse beleid. De huidige managers zijn daar vaak begonnen als personeel en zijn door de jaren heen doorgegroeid, en zijn nu soms zelfs de eigenaars. De band tussen deze ViaVia’s en Joker heeft hier niet onder geleden, in tegendeel. We werken nog steeds zeer intensief met hen samen.”

Kunnen we in de toekomst nog nieuwe ViaVia’s verwachten?

Jan: “Onze expansie heeft zich de voorbije jaren vooral toegespitst op extra ViaVia’s buiten Europa. Nu kijken we ook terug naar België. We hebben onszelf als doel gesteld om in de komende jaren richting 5 Belgische ViaVia’s te gaan, met nieuwe vestigingen in grote steden zoals Gent en Brussel.”

Isabelle: “We zitten ook in de laatste rechte lijn naar een nieuwe ViaVia in samenwerking met kunstenaar Koen Vanmechelen en ondernemer Angelo Bruno in Genk. Daar zal ViaVia de uitbating van het King’s Nest opnemen, een hotel met 9 kamers en aanpalend restaurant.”

Toon: “Maar we willen ook buiten België blijven groeien. Om met ViaVia’s op de juiste plekken het verschil te maken, stemmen we steeds meer af met Joker en Anders Reizen: wat zijn onze topbestemmingen, waar leeft er iets, hoe kunnen we ons netwerk en de impact ervan zo strategisch mogelijk uitbreiden? Zo hebben we een shortlist opgesteld van 8 bestemmingen waar we in de toekomst graag een ViaVia willen openen, al beperken we ons niet tot deze bestemmingen. ViaVia wil kansen creëren, bruggen bouwen, ondernemerschap stimuleren en dromen waarmaken, waar dan ook. Dus wie zich aangesproken voelt om ergens ter wereld een plek op te starten waar ontmoeting en positieve impact centraal staan: welkom!”

Jogjakarta (Indonesië) was de eerste buitenlandse ViaVia, die in 1995 de eerste stapjes zette.

Het verhaal van deze pioniers blijft indrukwekkend. Tyas, manager van het restaurant in Jogjakarta: “We hebben alles meegemaakt: financiële crisissen, aardbevingen en vulkaanuitbarstingen, maar we vinden altijd een nieuwe weg. Al had niks ons voorbereid op de COVID-19 crisis. We waren onze voorbereidingen aan het maken voor 25 jaar ViaVia, maar de pandemie verpeste alles. Het verliezen van collega’s deed enorm veel zeer, waardoor ik ook bijna opgaf. Ik dwong mezelf om verder te groeien, aan te passen en om de verandering te omarmen. Zo blijf ik mijn grenzen verleggen en verrast ViaVia mij na 30 jaar nog steeds. Het is echt een eer om deel uit te maken van deze familie.”

Dit artikel verscheen in De Karavaan van juli 2025. Ook 4x per jaar ons magazine ontvangen? Word lid van Karavaan!

5 vragen over een nieuwe jongerenreis naar Zuid-India

De gloednieuwe Joker-groepsreis ‘India: het zuiden’ is een feit! Karavaan-reisbegeleider Raja stippelde deze volledig nieuwe route uit. Met veel enthousiasme vertelt ze waarom deze regio zo uniek is en welke plekken zeker niet mochten ontbreken. Van uitgestrekte theeplantages tot eeuwenoude tempels, een nieuwe reis vol natuur en cultuur.

Tekst: Laysa Ben Aissa & Raja Rybels // Foto’s: Raja Rybels

Reizigers in India

Waarom ben je zelf zo gek op India als reisbestemming?

Raja: “Deze vraag krijg ik regelmatig. Meestal vertel ik dan dat het totaalplaatje ervoor zorgt dat ik India zo speciaal vind. De mensen, de kleuren, het eten en de cultuur. Deze kenmerken kunnen reizigers zelf ook waarnemen, maar voor mij is het meer dan dat. India doet iets met mij. Als ik rondloop in de drukte, mij een weg banend tussen koeien, toeterende tuktuks, straatverkopers, honderden vragen als “Hello, whats your name?” en “Where are you from?”, dan voel ik mij ongelooflijk content en op mijn gemak. Dit jaar kwam voor het eerst ook het besef dat ik, op reis in India, bijna non-stop de beste versie van mezelf ben. Een wat vreemde, maar fantastische gewaarwording!”

Die typische drukte is niet voor iedereen evident. Merk je bij deelnemers een cultuurshock of vooroordelen?

Raja: “India is inderdaad niet voor iedereen even evident. De drukte en de vele indrukken kunnen soms doorwegen, zeker gecombineerd met een hitte die wij als Belgen echt niet gewoon zijn. Het is belangrijk daar toch wat op voorbereid te zijn, anders komt alles wel heel hard binnen.

Vooral over de veiligheid in India zijn er vooroordelen, maar ik kan met de hand op het hart zeggen dat ik mij in de 5 keer dat ik er was, nog geen seconde onveilig heb gevoeld. Dus laat dat vooral niemand tegenhouden!”

“India doet iets met mij. Als ik rondloop in de drukte, een weg banend tussen koeien, tuktuks & straatverkopers, dan voel ik mij ongelooflijk content en op mijn gemak.”
Wat verrast je zelf nog het meest in India?

Raja: “De gastvrijheid is sowieso uniek, van een babbeltje bij een heerlijke chai tot een spontane uitnodiging voor een huwelijksfeest, over (dans)feestjes in en rond de tempels. Daarnaast zijn het hindoeïsme en alle bijhorende rituelen onwaarschijnlijk fascinerend. Wat het helemaal indrukwekkend maakt, is dat je als buitenstaander van die rituelen deel mag uitmaken. Heel speciaal!


En dan is er natuurlijk nog de Indische keuken. Die is, in mijn ogen, zonder enige twijfel de beste ter wereld! Toegegeven, de pikantheid is voor ons vaak moeilijk te hanteren, maar met plezier wordt de standaardkruiding vervangen door ‘babyspice’ en dan rest er dus vooral een gigantische keuzestress.”

Over keuzes gesproken: waarom koos je specifiek voor Zuid-India voor deze nieuwe reis?

Raja: “De hoofdreden waarom ik de Zuid-India reis heb voorgesteld, is omdat ik bij sommige deelnemers op de reis door Noord-India toch wat nood aan afwisseling voelde. Naast cultuur zit er hier dus ook wat meer natuur en actie in, zoals surfen, fietsen en hiken.”

Tot slot: wat zijn de hoogtepunten van de reis?

Raja: “De hoogtepunten zijn een combinatie van natuur en cultuur. Van kleurrijke tempels, met bijhorende rituelen, in Tamil Nadu tot een meerdaagse tocht door de prachtige ruïnes en omgeving van Hampi. Die laatste is niet zonder reden erkend als Unesco-werelderfgoed.”

Dit artikel verscheen in De Karavaan van april 2025. Ook 4x per jaar ons magazine ontvangen? Word lid van Karavaan!

Een ode aan vrijwilligerswerk

Dit jaar viert Mechelen feest! De stad werd namelijk als eerste Belgische stad uitgeroepen tot Europese Vrijwilligershoofdstad. Met meer dan 500 actieve vrijwilligers (en een hoofdkantoor in jawel, Mechelen!) zijn ze bij Karavaan natuurlijk een beetje trots op zo’n titel. Lotte Rens, Europees Vrijwilligersambassadeur en oud-stagiaire bij Karavaan, vertelt ons wat meer over de Mechelse vrijwilligers.

Tekst: Liesl De Wolf // Interview: Lotte Rens

Mechelen is Europese vrijwilligershoofdstad van 2025. Dat verdient een heleboel feestelijkheden! Hoe zet de stad deze mooie titel in de verf?

Lotte: “2025 wordt het jaar van de Mechelse vrijwilligers. Het is een hele eer om als eerste Belgische stad de titel van Europese Vrijwilligershoofdstad te dragen. Daarnaast is het vooral een bekroning voor het eindeloze engagement van de duizenden vrijwilligers. We geloven sterk dat ze een onmisbare schakel zijn in onze solidaire en inclusieve stad. Dit jaar zetten we ons in om, naast het appreciëren, vrijwilligerswerk een extra boost te geven. Voor elk talent is er plaats, ongeacht of je nog op zoek bent naar waar je goed in bent of wat je graag doet. Voor iedereen is er ruimte om te ontdekken, jezelf te ontplooien en engageren. Vrijwilligerswerk moet toegankelijk zijn voor iedereen. Naast de lokale, Mechelse feestelijkheden verwelkomen we ook verschillende partners, organisaties en Europese steden om kennis te delen, ervaringen uit te wisselen en van elkaar te leren.

“1 op 5 Mechelaars is vrijwilliger. De EVC-titel is een bekroning voor het eindeloze engagement van deze duizenden vrijwilligers.”

Op 9 en 10 mei organiseren we bijvoorbeeld een groots Vrijwilligersfestival in de Kruidtuin van Mechelen. Daar kunnen mensen op een leuke manier vrijwilligerswerk ontdekken, genieten van lekkers van foodtrucks, optredens meemaken en interessants workshops volgen.”

Hoeveel vrijwilligers zijn er in Mechelen aan de slag? En in welke sectoren?

Lotte: “1 op de 5 Mechelaars is vrijwilliger. We zouden graag vrijwilligerswerk nog extra in de kijker zetten, voor zij die hier nog niet mee vertrouwd zijn. Het huidige vrijwilligerswerk zorgt al voor een sterke verbondenheid, waarmee we ook nieuwe vrijwilligers hopen aan te trekken. Wat het participatief en inclusief vrijwilligerswerk benadrukt.


Het Vrijwilligerspunt van de Stad Mechelen is op de hoogte van zo’n 1000 actieve vrijwilligersorganisaties. Deze begeven zich in allerlei sectoren. Er is een brede waaier aan mogelijkheid om je steentje bij te dragen in de zorg, onderwijs, jeugd, cultuur, erfgoed, natuur … Alle organisaties zonder winstoogmerk mogen vrijwilligers inschakelen. Meer bepaald lokale besturen zoals gemeenten en provincies, vzw’s en feitelijke verenigingen. Er zijn mensen die activiteiten voor hun buren organiseren, die sporttraining of fietsles geven, die achter de toog staan op Maanrock of zelfs krantenknipsels en affiches helpen archiveren.”

Wat dragen vrijwilligers bij aan een stad als Mechelen, of bij uitbreiding aan de maatschappij?

Lotte: “We geloven sterk dat ze een onmisbare schakel zijn in onze solidaire en inclusieve stad. Vrijwilligerswerk heeft een aanzienlijke impact op zowel de stad Mechelen als de bredere maatschappij. In onze stad versterkt vrijwilligerswerk het gemeenschapsgevoel en bevordert sociale cohesie. Op maatschappelijk niveau bevordert vrijwilligerswerk sociale inclusie door mensen van verschillende achtergronden samen te brengen en hen de kans te geven om bij te dragen aan de gemeenschap.
Maar vergeet niet dat vrijwilligerswerk ook gewoon heel leuk kan zijn voor jezelf! Je leert er nieuwe mensen kennen, ontwikkelt nieuwe vaardigheden …”

Jongerenactiviteiten begeleid door … enthousiaste vrijwilligers natuurlijk! – Foto: Benjamin Pire

Het is dus meer dan duidelijk. Vrijwilligerswerk houdt de boel draaiende. 🩵 En bij Karavaan zijn ze fier op haar vrijwilligers. Maar laten we ook eens naar de andere kant van het verhaal kijken. Wat halen wijzelf uit ons vrijwilligerswerk? Als Karavaan-vrijwilliger en reisbegeleider kan ik je verzekeren: het is de moeite!

Wij nemen de deelnemers mee op sleeptouw en loodsen hen langs de mooiste plekken op aarde tijdens vele mooie Joker-reizen. Onderweg mogen we zelf meegenieten van het avontuur. Maar er is nog zoveel dat achter de schermen gebeurt. Zoveel engagement, zoveel initiatief, zoveel plezier. De Karavaan-vrijwilligers vormen een (h)echte community, een familie die je vanaf minuut 1 in haar armen ontvangt. Elk opleidingsweekend is opnieuw een samenkomen met gelijkgestemde zielen die met een open geest reis- & levensverhalen vertellen en beluisteren, dromen delen en steun verlenen aan elkaar.

Reisbegeleiders: lichting 2023!

De lijst met alles wat Karavaan ons bijbrengt, is lang. Je leert de kneepjes van het vak. Hoe overleef je een groepsreis en, niet onbelangrijk, hoe overleef je een groep? Je leert ook jezelf kennen, als reisbegeleider en als mens, en hoe je in beide rollen ook met andere mensen moet omgaan. Je leert jezelf vertrouwen. Want dat vertrouwen krijg je in de eerste plaats van Karavaan, dus waarom zou je het ook niet aan jezelf geven? Je leert dat je soms gewoon je gezond verstand moet gebruiken, en dat er bij twijfel altijd een luisterend oor of een helpende hand aan de andere kant van de Karavaan-telefoon zit. Je leert zoveel leuke nieuwe mensen kennen. Sommigen zijn slechts éénmalige tafelgenoten met wie je een mooi reisverhaal deelt, met anderen maak je steevast elk weekend een wandelingetje na de lunch (al is de weg van en naar de cafetaria in De Hoge Rielen al een wandeling op zich). Financiën op reis hebben geen geheimen meer voor jou en je weet precies hoe je een wagen huurt in het buitenland. Je leert tenten opzetten en vogels spotten. Je leert verder te kijken dan je neus lang is en je open te stellen voor nieuwe mensen, nieuwe ervaringen en nieuwe culturen. Je leert je grenzen verleggen, zowel alleen als samen met anderen. Je leert dat de wereld aan je voeten ligt.

“Het is altijd een beetje thuiskomen op de opleidingsweekends, ongeacht of je nu in de opleiding zit en iedereen kent, of na enkele jaren nog eens aansluit voor een vorming of de nieuwsjaarsreceptie.” – Vincent, reisbegeleider

Onlangs kreeg ik telefoon van één van de Karavaan-medewerkers ter ere van de Week van de Vrijwilliger, om me te bedanken voor mijn engagement. Awel, jullie zijn bedankt, om ons in zo’n warm nest te ontvangen, om zo goed voor ons te zorgen en om ons zoveel mooie herinneringen te geven.

Bij deze: een ode aan vrijwilligerswerk. Of het nu als reisbegeleider, animator, in een erfgoedinstelling of een woonzorgcentrum is. Je krijgt er zoveel voor terug. Ervaring, zelfkennis, vriendschap, liefde en nog zoveel meer. En aan het einde van de dag heb je misschien de wereld weer een stukje beter gemaakt.

Ook zin om samen met een bende gelijkgestemde zielen de wereld te ontdekken? 🗺️✨Schrijf je dan in voor de opleiding tot reisbegeleider voor Joker-groepsreizen!

Dit artikel verscheen in De Karavaan van april 2025. Ook 4x per jaar ons magazine ontvangen? Word lid van Karavaan!

“The feeling of feeling good, that’s home.”

Wat is “thuis” voor jou? Sustainable Storyteller Mikaela dook op Joker-jongerenreis het avontuur in en ging er tijdens een homestay in Indonesië op zoek naar de betekenis van “rumah”. Ze kwam terug met 17 minuten aan prachtig, ontdekkend, ontroerend, verbazend, af en toe onwennig, maar vooral verbindend beeldmateriaal: “Reizen draait niet alleen om wat je ziet, maar ook om wat je achterlaat.” Enorm warm aanbevolen voor op je watchlist dus: haar documentaire Rumah!

Tekst & interview: Mikaela Pimentel & Siska Wera // Foto’s: Mikaela Pimentel

Benieuwd naar de documentaire die ze maakte? Bekijk ‘m hier:

Een duurzame docu draaien in Indonesië, waarom zag je dat volledig zitten?

Mikaela: “Ik zie reizen niet als een checklist van plaatsen waar je bent geweest, maar als een verzameling van momenten die je veranderen. Ik wil die momenten vastleggen, zodat ze niet alleen voor mij blijven bestaan. Ik wil weten hoe een plek ruikt bij zonsopgang, welke geluiden je hoort als de stad nog slaapt, wat mensen écht denken als ze zeggen: Welkom in Indonesië, welkom in mijn huis. Ook hou ik ervan om te vertragen, om ergens te blijven hangen als een plek me iets te vertellen heeft. Dit project gaf me een hele mooie reden om langer te blijven zitten en te luisteren.”

“Ik zie reizen niet als een checklist van plaatsen waar je bent geweest, maar als een verzameling van momenten die je veranderen. Ik wil die momenten vastleggen, zodat ze niet alleen voor mij blijven bestaan.”
Van wat je daar dan hoorde, wat verraste je het meest? En wat verraste je net niet?

Mikaela: “Ik wist al dat reizen niet alleen draait om wààr je bent, maar ook om hoé je er bent. Dit project bevestigde dat nog eens: je kunt een plek ‘zien’, of je kunt er echt zijn. Wat ik dan weer niet verwachtte, was hoe herkenbaar Indonesië zou voelen. Alsof ik in een omgeving was waar ik al eerder had moeten zijn. Misschien omdat de ritmes van het leven daar mij deden denken aan mijn thuisland Peru, of omdat gastvrijheid er niet draait om formaliteiten, maar om instinct. Mensen zorgen gewoon voor je, zonder daar iets voor terug te verwachten. Sommige culturen ademen gastvrijheid, terwijl anderen het hebben ingekaderd in regels en verwachtingen. Sommige mensen openen hun huis omdat het moet, en anderen omdat ze dat écht willen.”

Thuis, home, rumah … wat is dat voor jou?

Mikaela: “Zeker geen vaste plek, en meer dan muren en een dak. Thuiskomen betekent dus ook niet altijd dat je terugkeert naar waar je vandaan kwam. Iemand kan ook een thuis voor je zijn.”

Nu je terug “thuis” bent, hoe kijk je op je project terug?

Mikaela: “Als iets wat nog niet helemaal voorbij is. Sommige mensen eindigen hun reis eens terug thuis, maar deze reis leeft verder. In beelden en in gesprekken.”

Tip voor jonge filmmakers: we sturen elke zomer een Storyteller op pad! Schrijf je in op onze nieuwsbrief om de oproep zeker op tijd te zien.

Dit artikel verscheen in De Karavaan van april 2025. Ook 4x per jaar ons magazine ontvangen? Word lid van Karavaan!

To tip or not to tip: Een docu over eerlijke prijzen & faire fooien op reis

Samen met 12 andere jonge Joker-reizigers door Guatemala & Honduras trekken, om er de impact van eerlijke prijzen & faire fooien in beeld te brengen? Marlies deed het als Sustainable Storyteller!

👇🎬 Benieuwd naar de documentaire die ze maakte? Bekijk ‘m hier:

“Jullie als eerste wereldreizigers die naar een arm land reizen, hebben een sociaal-economische verantwoordelijkheid”, klinkt het in de eerste 30 seconden van haar documentaire. Sustainable Storyteller Marlies reisde namelijk samen met 12 andere jonge Joker-reizigers door Guatemala en Honduras, om er de impact van eerlijke prijzen & faire fooien in beeld te brengen: “De kans om zo’n machtige reis te maken en ineens mijn skills bij te schaven kon ik niet laten liggen.”

Tekst & interview: Marlies Machielsen, Siska Wera // Foto’s: Marlies Machielsen, Julie Deschamps, Joni Nielandt

Hoe was het om als videoreporter mee te gaan op jongerenreis?

Marlies: “Als Storyteller had ik verwacht dat de groep me anders zou behandelen dan een volwaardige medereiziger. Uiteindelijk staat niet iedereen te springen om voortdurend gefilmd te worden. Zo wil je in de jungle liever niet bezig zijn met hoe je er uit ziet op camera. Maar toen ik voor de reis mijn opdracht uitlegde, reageerde iedereen heel positief. Sommigen zagen zelfs al een reality soap ontstaan.

Het was voor iedereen soms zoeken om de balans te vinden tussen medereiziger en Storyteller, maar de groep heeft me hard ondersteund. Ik ben heel dankbaar dat ze momentjes van hun vrije tijd wilden opofferen om met mij tijdens de interviews te praten over het thema. En wanneer ik te ziek was om het laatste stukje van vulkaan Acatenango op te klimmen, kwamen meerdere groepsleden enthousiast terug: “Marlies, ik heb het uitzicht voor je gefilmd!” Ik kon me dus echt geen fijnere groep wensen.”

Wat wist je op voorhand over het thema? En wat nu?

Marlies: “Ik was zelf totaal geen expert in het thema en had thuis wel uitgebreid research gedaan, maar ter plaatse kom je nog steeds verhalen en situaties tegen waar je je niet echt op kan voorbereiden. Kinderarbeid zien bijvoorbeeld, dat had bijzonder veel impact op ons. Het was boeiend, en meer dan eens confronterend, om samen met de groep bij te leren.

Door de documentaire heb ik een dieper begrip gekregen van de complexiteit van toerisme en de impact ervan op lokale gemeenschappen. Eerlijke prijzen en faire fooien kunnen effectief bijdragen aan een duurzamere en rechtvaardigere reisindustrie. Ik heb ook geleerd om met een open geest nieuwe ervaringen te omarmen en me aan te passen aan verschillende culturen en omgevingen. Bovendien heb ik ontdekt hoe krachtig het kan zijn om verhalen te delen en samen te werken aan positieve verandering. Mijn perspectief werd verbreed en mijn empathie versterkt.”

Is je visie op reizen ook veranderd?

Marlies: “Zeker! Bepaalde momenten en rondleidingen op reis hebben ons diepgaand geraakt en onze bewustwording vergroot. En dat zonder in te boeten op avontuur en ontspanning. Zo was er bijvoorbeeld de tocht op de paarden tussen de koffieplantages van Carlos in Honduras. Ik stelde me daarbij voor dat we in een treintje achter elkaar, met de paarden aan elkaar vastgebonden, een rustige wandeling door de plantages zouden maken. Dat was dus totaal niet het geval!

“Toen ik voor de reis mijn opdracht uitlegde, reageerde iedereen heel positief. Sommigen zagen zelfs al een reality soap ontstaan.”

Carlos stelde ons in het begin wat vragen om te zien welk paard het best met ons karakter zou matchen. Vervolgens hielp hij ons met op de paarden te klimmen. Zonder bescherming en met een bang hartje stonden we daar dan. En dan mochten we redelijk vrij met de paarden door de uitgestrekte landschappen galopperen. Ik had nog nooit alleen een paard bereden en al zeker niet in de western stijl. Het gevoel van vrijheid, de wind die langs ons heen raasde en het giechelen maakten van ons meteen terug onbezonnen pubers.”

Wat hoop je dat mensen onthouden van de documentaire? Wat onthoud je er zelf van?

Marlies: “Voor kijkers hoop ik het belang van bewust reizen mee te geven en het effect van hun keuzes op lokale gemeenschappen. Ik hoop dat ze geïnspireerd raken om eerlijke prijzen te betalen en faire fooien achter te laten, en zo bij te dragen aan een positieve verandering in de reisindustrie. Ik heb ontdekt hoe krachtig het kan zijn om verhalen te delen en samen te werken aan positieve verandering.

Zelf onthoud ik vooral de kracht van samenwerking en het delen van verhalen. Het was inspirerend om te zien hoe mensen uit verschillende achtergronden en culturen samenwerkten aan een gemeenschappelijk doel. Ik ben trots op wat we hebben bereikt en de impact die we hebben kunnen maken, zowel op persoonlijk niveau als op de gemeenschappen die we hebben bezocht. Ik ben vastbesloten om deze nieuwe inzichten te blijven koesteren en ze toe te passen in mijn verdere reisavonturen en in mijn dagelijks leven.”

Zou je het opnieuw doen?

Marlies: “Ja, absoluut!”

Dit artikel verscheen in De Karavaan van april 2024. Ook 4x per jaar ons magazine ontvangen? Word lid van Karavaan!

Karavanen in Egypte met Hannibal

Hoera voor inclusief reizen! Christophe begeleidde samen met Hannibal vzw een groepsreis voor jongeren met een mentale beperking en vertelt je graag hoe dat ging.

Toen Hannibal en Karavaan een oproep deden naar enthousiaste begeleiders om jongeren met een mentale beperking een kans te geven om in groep te reizen buiten Europa, was er een onbezonnen stem die me zei: dit moet je doen. Niets is vanzelfsprekend, zeker voor deze jongeren niet, die in het dagelijkse leven soms al worstelen met de uitdagingen die hen overkomen.

Tekst: Christophe Dewolf // Foto’s: Christophe Dewolf & Elvire Tisson

Samen met Hannibal-begeleiders Elvire en Birgit hebben we vanaf de voorbereiding al aandacht voor onze deelnemers. Geënt op de Joker-jongerenreis naar Egypte, proberen we voor hen een evenwichtige reis samen te stellen.

Eerst en vooral is rust een absolute vereiste. We kiezen bewust om niet in de hoofdstad te verblijven, maar vlakbij de piramiden, waar het ’s avonds stil wordt als alle toeristen vertrokken zijn. Een verblijf in een doodlopend straatje, bij lokale families, of in een klein hostel, dat is wat we zoeken.

Overdag is het doel het programma niet te overbelasten. Het hoeft niet dat we elke zaal van het museum doorlopen, of elke piramide bezoeken, maar het blijft wel belangrijk te vertellen over de geschiedenis van het land en haar rijke verleden. Vertellen ja, maar visueel iets uitleggen triggert in positieve zin nog veel meer de zintuigen van ons reisgezelschap. En zeker niet vergeten, is iedere dag een briefing geven. Zoals op elke groepsreis is bij onze deelnemers de nieuwsgierigheid naar wat de volgende dag zal brengen erg groot, maar is er ook vooral nood aan structuur in die volgende dag.

Onze eerste uitdaging hebben we meteen te pakken aan de grenscontrole. Behoedzaam loodsen we iedereen hierdoor.

De volgende dagen zullen we in Caïro het Egyptisch museum, diverse moskeeën, het Al-Hazar park en het Koptische hart van de stad bezoeken. Tijdens het bezoek aan de moskee zijn de deelnemers getuige van een begrafenis, wat hun eerste onderdompeling is in het hedendaagse Egypte.

Aan de andere kant van de Nijl wordt het even spannend wanneer in de piramide van Cheops het licht uitvalt. Het helpt niet dat angstige toeristen in deze claustrofobische gangen naar de uitgang zoeken om terug het daglicht te vinden. En dus houden we de groep goed samen tot de rust terugkeert en met wie dat wel nog wil, gaan we tot in de Koningskamer bovenin.

De nachttrein brengt ons hotsend door het platteland tot Aswan. Deze manier van reizen is voor iedereen een echte belevenis. Zo druk de hoofdstad is, zo rustig proberen we het hier te houden met een bezoek aan de botanische tuinen, een sprong in de Nijl en een korte kamelentocht. Vroeg in de ochtend brengen we een bezoek aan de tempel van Aboe Simbel, als het net nog geen 50 graden is.

En plotsklaps vertraagt de tijd als we de feloek opstappen die ons 2 nachten op de Nijl in vervoering brengt. We spotten vogels en grazende koeien, nemen de tijd om rond te turen. Met een lekker theetje, een spelletje spelen en bijpraten, noemen ze dit onthaasten.

In Luxor aangekomen, nemen we de tijd om tempels te bezoeken, maar vooral de Vallei der Koningen en de tombe van Seti I blijft indruk maken. Van hieruit reizen we met het openbaar vervoer naar Hurghada. Als we al een lijstje hadden, dan kunnen we hier het snorkelen afvinken. Afsluiten doen we met koshari (lokale fastfood) in Caïro.

De reis was zeker een uitdaging voor ons als begeleiders, want je wordt verwacht iedereen in het oog te houden, aandacht te geven, te luisteren en te kijken hoe het met ze gaat. Maar voor deze jongeren is die uitdaging nog groter. Maar wat zie je hen tijdens hun reis bloeien – als je zou spreken van grenzen verleggen, dan doen zij dit allemaal! Dat gaat van iets eenvoudig als zelf het eten bestellen, een babbeltje met een Egyptenaar maken, gevoelens uitdrukken, genieten van kleine dingen, de heimwee even opzijzetten of springen van een boot in het water. Het is ontroerend als je op het einde van de reis opgewacht wordt door vrienden en ouders, die zo enthousiast al de verhalen gehoord hebben over wat iedereen op reis heeft meegemaakt, wetende dat ze het maanden later nog oneindig veel keren zullen mogen aanhoren, hoe goed het in Egypte was.

Wel ja, dat noemen ze nu eens voldoening krijgen.

Dit artikel verscheen in De Karavaan januari 2024.

Hannibal vzw organiseert vakanties voor kinderen en jongeren, van 6 tot 30 jaar, met en zonder beperking.