Word Sustainable Storyteller!

Wil jij deze zomer op een unieke bestemming een documentaire maken over een maatschappelijk relevant thema? Je krijgt er een 3 weken avontuur, een groep enthousiaste medereizigers én een exclusief toonmoment op de reisbeurs van Joker, ViaVia, Anders Reizen, Bootz en Karavaan zomaar bij. Buitenkansje? Absoluut! 🎥🙌

Als Sustainable Storyteller ga je mee op Joker-groepsreis naar Tanzania & Zanzibar van 1 t.e.m. 22 september om er een boeiende documentaire te maken over wildlife op reis: wat betekent het om wilde dieren van zo dichtbij te beleven? Hoe gaan we als reizigers om met de natuur die we bezoeken? En welke impact hebben onze keuzes onderweg? 🐘🦁🪸🦜

Tijdens deze reis trek je op safari door uitgestrekte natuurgebieden en ontdek je het leven boven én onder water. Je duikt in de wisselwerking tussen reizigers, lokale gidsen en de natuur:

› Hoe ervaren reizigers ontmoetingen met wilde dieren?
› Welke rol spelen gidsen in het beschermen van natuur en wildlife?
› Wanneer wordt wildlife een beleving, en waar ligt de grens met verstoring?
› Hoe kunnen we als reiziger bewuster omgaan met natuur en dieren?

Je verzamelt authentieke verhalen, neemt interviews af en brengt je visie creatief in beeld.

Wie zoeken we?

🙋‍♀️🙋‍♂️ Een enthousiaste filmmaker (18 t.e.m. 26 jaar) met:

Wat wordt er van je verwacht?

Je maakt twee video’s:

🎬 Een documentaire van ±10 minuten over het thema ‘Wildlife op reis’

📢 Een trailer (max. 30 sec.) voor social media, die uitnodigt om naar de première op onze Landencocktail (reisbeurs) te komen.

Daarnaast ben je aanwezig op:

✅ De reis! De groepsreis Tanzania & Zanzibar 18-26 jaar gaat door van 1/09 t.e.m. 22/09.
✅ De bijbehorende vertrekvergadering. Je ontmoet er kort voor vertrek je reisgenoten.
✅ Twee voorbereidende en twee evaluatiegesprekken op ons hoofdkantoor in Mechelen. Voor je reis bespreken we je voorbereiding, na je reis bekijken & feedbacken we je opdracht. De data spreken we samen af.
✅ Het toonmoment op onze reisbeurs de Landencocktail (6/12), waar je jouw documentaire trots kan tonen aan het grote publiek!

Wat krijg je van ons?

Hoe stel je je kandidaat?

Stuur ten laatste 10 mei 2026 een mail naar Siska met:

📅 In de week van 11 mei laten we weten of je wordt uitgenodigd voor een kennismakingsgesprek op 18 of 19 mei, op ons kantoor in Mechelen (Geerdegemvaart 96).

Heb je nog vragen? Mail naar siska@karavaan.be of bel 015 407 580.

Waren er al andere Sustainable Storytellers?

Zeker! Karavaan laat sinds 2023 jaarlijks een Storyteller-docu maken. Waarom? Om een duurzaam thema onder de aandacht te brengen bij (jonge) reizigers. We zetten ze aan het denken en sporen hen aan om zelf ook bewuste keuzes te maken op reis en daarbuiten. 💚

Vorig jaar doken we in het topic ‘Stereotypen op reis’. Hoe kijken wij als reizigers naar een land, en hoe kijken de inwoners naar ons? Welke vooroordelen of verwachtingen beïnvloeden onze reiservaring? En wat kunnen we als reiziger doen om verder te kijken dan stereotypen? 🤔

Een heel hoopje goeie vragen, waar we Sustainable Storyteller Marthe De Herdt mee op pad stuurden in Marokko. Een boeiende trip, zowel voor reizigers, als voor locals. Yallah, yallah! 👇

Nog meer inspiratie?

Ook deze 2 docu’s zijn een absolute must-watch:

Reisbegeleider worden: 2 nieuwe infomomenten

Hou je van avontuurlijk reizen in groep? En lijkt het je fantastisch om nieuwe mensen mee op ontdekking te nemen tijdens de wereldwijde Joker-groepsreizen? Word reisbegeleider bij Karavaan! 🗺️🤘

Opleiding reisbegeleider?

Zodat je goed voorbereid en zelfzeker op pad kan! Na één meerdaagse (woensdagavond tot zondag) en 4 opleidingsweekends (zaterdagochtend tot zondagnamiddag) begeleid je zelfstandig je eerste groepsreis van min. 14 dagen. Na je 2de opleidingsjaar en 2de reis krijg je de officiële reisleiderskaart van Toerisme Vlaanderen. 😎

Benieuwd of het iets voor jou is? Schrijf je dan in voor een gratis infomoment! Je krijg er een duidelijk zicht op wat er van jou als reisbegeleider voor de Joker-groepreizen verwacht wordt en wat de opleiding van Karavaan inhoudt.

Infomomenten: waar & wanneer?

Schrijf je via de knoppen hieronder in voor moment dat voor jou het beste past:

💡 Tip: Op onze website vind je ook al heel wat informatie. Lees dus zeker de pagina over onze opleiding al eens door.

Karavaan & Joker?

Joker is sinds het begin de partner van Karavaan: wij leiden de vrijwillige reisbegeleiders op die hun avontuurlijke groepsreizen begeleiden. Joker promoot en verkoopt dus de groepsreizen, Karavaan begeleidt ze. A match made in heaven! Want we delen niet alleen onze visie op duurzaam reizen, Karavaan ontwikkelt ook actief mee nieuwe Joker-reizen en maakt de bestaande steeds beter. 🤝

Reizigers in Patagonië

Nog vragen?

Vragen over onze opleiding? Stuur een mailtje naar collega Melissa of bel ons op 015 407 580.

Twee pelgrims, één vragenlijst

Hiken is hot! En dat wisten ze eeuwen geleden al, toen de nu populaire pelgrimsroutes voor het eerst bewandeld werden. Maar wat brengt de pelgrims van nu naar deze paden? We legden dezelfde vragenlijst voor aan 2 exemplaren:

Tekst & foto’s: Ludo Ceyssens, Stefanie Berwaerts // Intro: Yvonne Gielen

De inspiratie 💡

Ludo: “Na kortere tochten in België & Nederland, had ik al langer de zin om het eens groots aan te pakken. Zowel letterlijk als figuurlijk wou ik uit mijn comfortzone stappen.”

Stef: “Ik wou graag nog eens alleen op reis. De natuur in, geen drukte, hele dagen buiten zijn en vooral véél wandelen. Een collega vertelde me over haar eigen camino-ervaring en ik was meteen verkocht!”

De route 🗺️

Ludo: “Het traject van de Via Francigena is een bestaande, volledig bewegwijzerde route. Je kan je weg zelfs goed volgen met een officiële app. Zelf wandelde ik de laatste 1000 km, in etappes van 20 tot 30 km per dag: vanuit de Italiaanse Alpen (Passo Gran San Bernardo) t.e.m. Rome (Vaticaan), door Piemonte, Lombardia, Toscana, Lazio …”

Stef: “Ik wandelde de Caminho Português da Costa: van Porto naar Santiago de Compostella via de kust. Die Caminho lag op voorhand vast, omdat de route haalbaar was in de tijd die ik had: 2 weken verlof. Ik moest me dus min of meer aan een schema houden, maar er zijn meerdere routes mogelijk. In totaal heb ik meer dan 230 km in 11 dagen gewandeld. Een klein stukje deed ik met de trein, omdat ik een dag door koorts was geveld.”

De voorbereiding 🎒

Ludo: “Fysieke voorbereiding was voor mij niet echt nodig, want ik wandel veel en ga geregeld hardlopen. Naast goede benen, pakte ik uiteraard ook goede wandelschoenen, een rugzak en een aantal praktische spullen (drinkbus, regenjas, oplader … ) mee. Maar als ervaren wandelaar heb ik er niets speciaals voor moeten kopen, dus inpakken en wegwezen!”

Stef: “6 maanden op voorhand boekte ik mijn vluchten en mijn eerste hotelnacht in Porto. Verder kocht ik online een pelgrimspaspoort, downloadde de app Bueno Camino en heb ik het allemaal een beetje losgelaten. Enkele weken voor vertrek gaf de collega die me inspireerde nog wat bagagetips (met als essentie: neem zo weinig mogelijk gewicht mee) en friste ik mijn EHBO-kennis op. Tenslotte was er wel de intentie van fysieke voorbereiding, maar was het toch mijn goede basisconditie die me erdoor haalde. Na 3 vrij pittige dagen wennen én ziek zijn, liep ik vanaf dag 4 op wolkjes mijn camino.”

De compagnie 🚶

Ludo: “Een pelgrimsroute moet je volgens mij alleen doen, dus ik heb quasi altijd alleen gewandeld. Er is enerzijds de reiservaring, het fysieke stappen, de beleving van al dat natuurschoon rondom je, de leuke stadjes en bezoekjes … Dat maak je mee en beleef je intens, maar anderzijds blijft de verrassing jezelf beter te leren kennen, je eigen leven met de goede en slechte momenten en ervaringen te herbeleven. Dat laatste was voor mij een unieke, bijzondere belevenis en een bewuste keuze. Over het hele traject ben ik trouwens maximaal 30 wandelaars tegengekomen. La solitudine!“

“Op voorhand selecteerde ik wat muziek en podcasts, maar ik heb geen minuut met mijn oortjes in gewandeld. Wat een rust om gewoon buiten op jezelf te zijn.”

Stef: “Hoewel ik veel aangename ontmoetingen heb gehad en me ’s avonds graag mengde onder de andere pelgrims in de hostels, vertrok ik ’s ochtends toch altijd heel bewust alleen. Liefst zo vroeg mogelijk, zodat ik de natuur en de stilte buiten helemaal voor mezelf had. Heerlijk was dat! Op voorhand selecteerde ik wat muziek en podcasts, maar ik heb geen minuut met mijn oortjes in gewandeld. Wat een rust om gewoon buiten op jezelf te zijn. Ik zou het iedereen aanraden! Maar als je zou willen, hoef je op dit traject nooit alleen te wandelen. In het begin van de camino wandel je soms uren zonder iemand tegen te komen, maar zeker de laatste 100 km voor Santiago is het een ander verhaal. Alle wegen komen dan samen en het is zoeken naar de rust.”

Het summum ⛰️

Ludo: “Een van de mooiste ervaringen was aankomen op de zogenaamde ‘Heuvel van Vreugde’, een heuveltop waarbij je boven plots voor het eerst het panorama van Rome met de koepel van de Sint-Pietersbasiliek ziet. Indrukwekkend.”

Stef: “Niet de grote gebeurtenissen, maar eerder de kleinere, banale momenten zullen me altijd bijblijven. Zoals de allereerste meters op dag 1, die ik nogal afgeleid startte: de weg zoekend, wennend aan mijn rugzak & wandelstokken, met mijn gsm (dom!) nog niet op do not disturb … Er ging zo veel door mij heen en ik was echt niet in het ‘hier en nu’. Tot een vrouw die aan het telefoneren was me passeerde en zij haar telefoontje even onderbrak om me ‘bom caminho‘ na te roepen! De eerste van velen, maar jongens wat een boost gaf me dat! Echt machtig wat dat met je doet. Ik was nu écht vertrokken!”

“Je komt in een andere flow terecht met langzamer of totaal geen tijdsbesef. Je wordt één met het pad & het stappen, wat een vrijheidsgevoel geeft.”

De overnachtingen 😴

Ludo: “Op de Via Francigena kan je makkelijk verblijfplaatsen vinden waar je voor een prikje kan eten en overnachten: de zogenaamde authentieke pelgrims-accommodaties (abdijen, kloosters, pensions, hostels … ). Zelf had ik vooraf mijn overnachtingen geregeld in hotelletjes, B&B’s en ook al eens een typische Italiaanse agriturismo.”

Stef: “Het thema van mijn reis was ‘budgetvriendelijk’, dus ik koos voor de officiële pelgrimhostels. Zo’n slaapzalen met makkelijk 40 man per kamer vind je langs heel het traject en kosten €15 à €20 per nacht. Daarvoor krijg je een stapelbed en een soort haarnet-stofje om over je matras en kussen te trekken. De rest moet je zelf meenemen. Oordopjes waren een must, maar voor de rest heerlijk geslapen!

Het effect 💛

Ludo: “Het is onmogelijk niet te veranderen gedurende of na een lange pelgrimstocht, want je komt sowieso in een andere flow terecht met langzamer of totaal geen tijdsbesef. Je wordt één met het pad & het stappen, wat een vrijheidsgevoel geeft. Er valt iets van je schouders dat je soms onbewust al heel lang droeg. Ik wens mezelf toe dat ik altijd in deze toestand van stappen, landschapsbeleving, ontmoetingen, rust, zingeving … zou blijven. Laat me afsluiten met de woorden van Sint Franciscus van Assisi, een groet die deze dagen actueler is dan ooit: pace e bene!“

“Ik wandelde alleen door verlaten straten, over kleine padjes langs de oceaan met de ruige golven als enig geluid en zelfs meermaals alleen door het bos. Ik herhaalde de hele tijd de woorden van die vrouw: “surrender your fears”. Spannend, maar oh zo bevrijdend!”

Stef: “Ik heb gemerkt dat ik goed op mezelf kan vertrouwen en heel veel (alleen) aandurf. Onderweg ontmoette ik verschillende keren een Mexicaanse vrouw die me enorm inspireerde. Ze gaf de tip om alleen in het donker te wandelen. Zo ging ik dus vanaf dag 5 regelmatig ’s ochtends extra vroeg op pad, één keer zelfs om 5u40. Ik wandelde alleen door verlaten straten in dorpjes, over kleine padjes langs de oceaan met de ruige golven als enig geluid en zelfs meermaals alleen door het bos. De eerste keer zeker niet evident. Ik herhaalde de hele tijd de woorden van die vrouw: “surrender your fears”. Angsten zijn gewoon gedachten waar je je aan kan overgeven, of je kan ook proberen vertrouwen op wat er is, bijvoorbeeld op de geluiden die je hoort in het bos. Spannend, maar oh zo bevrijdend!“

Dit artikel verscheen in De Karavaan van januari 2026. Ook 4x per jaar ons magazine ontvangen? Word lid van Karavaan! 

Chimps & gorilla’s spotten in Oeganda

Mocht je het nog niet weten: chimpansees en gorilla’s zijn mach-tig! ’t Zijn soortgenoten, maar dan wel van het type dat je enkel in dichte jungles kan ontmoeten. Dit unieke karakter zorgt dat een chimpansee of gorilla tracking voor vele globe- trotters op de bucket list staat.

Tekst: Siel Lammertyn // Foto’s: Brecht De Meulemeester, Jan De Meulenaere, Jessika Van Dijck, Niel Van Herck, Steven Michiels, Saskia Petillion

Ik had het geluk om zo’n tracking samen met een groep te doen, en wel in het wondermooie Oeganda! Mijn naam is Siel, reisbegeleider en Product Manager Groepsreizen. Ondanks mijn grote liefde voor reizen op het Afrikaanse continent had ik tot een 3-tal jaar geleden nog nooit de kans gehad om in het wild de grote primaten met eigen ogen te aanschouwen. Spoiler alert: wat een unieke ervaring was dat! Na 3 jaar weet ik nog precies wat er gebeurde, hoe ik me voelde en krijg ik nog steeds kippenvel als ik eraan terugdenk. Zo’n intense herinnering, dat wens ik iedereen toe!

Chimpansees, of chimps voor de vrienden

Kibale Forest, in het westen van Oeganda, is een dicht groen bos. Zo’n bos dat het hele jaar groen blijft en waar je enkel respect voor de grootsheid van de natuur kan hebben.

Nadat we met onze ranger uit de wagen stappen, wandelen we het bos binnen. Hier zijn geen paden en dus volgen we braaf onze ranger. We zijn nog geen 50m in het bos wanneer we een vreemd geluid horen. Het is een oorverdovend geschreeuw, gekrijs, dat van alle kanten lijkt te komen. Iedereen staat direct stil, sommigen nog vol ongeloof, anderen al enthousiast op en neer springend bij het horen van zo’n spektakel. Het gaat door merg en been! En inderdaad, omhoog kijkend zien we de eerste tekenen van leven. Een groep chimpansees beweegt zich (bijzonder) snel en (bijzonder) hoog door de boomkruinen. Dit hadden we niet verwacht!

De chimpansees gaan te snel voor onze kleine mensenvoeten, en dus wandelen we behoedzaam verder. Hier en daar wijst de ranger ons op nesten, hoog in de bomen. Die slaapnesten maken chimpansees elke avond voor de nacht valt. Na een uurtje onze oren spitsen en door het kreupelhout wandelen, zien we enkele andere mensen staan. Zou het?!

Up close & personal met een chimpansee

En ja, vlak voor ons, vanuit het niks verschenen, liggen enkele chimpansees zich uit te rekken op de grond. Snel zetten we onze mondmaskers op – een vereiste als je dicht bij primaten komt – en genieten we. Het bewegen van hun handen, het spelen met takken, het luieren … Alles is fascinerend! Als ze hun mond opendoen om te roepen of te geeuwen, zien we hun grote tanden uitsteken. Geen doetjes, die chimpansees.

Eén van de chimpansees besluit een wandelingetje te maken. Vanop een afstand volgen we hem samen met onze ranger. Mannelijke chimpansees zijn territoriaal en het is hun taak om hun gemeenschap, van wel 50 tot 100 chimpansees, te beschermen. En dat deze specifieke chimpansee een mannetje is, dat zullen we heel snel merken! Als hij mannetjes van een andere gemeenschap hoort, wordt het opeens spannend.

‘Stay still! Don’t move!’, horen we onze ranger zeggen. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan als zo’n krachtig dier – en groter dan je misschien denkt! – alle kanten op begint te rennen, met takken rondslaat en op bomen klopt. En zeker als die dat doet al lopend doorheen onze groep! Bladeren en takken zwiepen ons om de oren, maar gelukkig krijgt niemand een chimpanseevuist in z’n gezicht. We kunnen er achteraf goed om lachen. Fantastisch toch?!

“Bladeren en takken zwiepen ons om de oren, maar gelukkig krijgt niemand een chimpanseevuist in z’n gezicht. We kunnen er achteraf goed om lachen.”

Op zoek naar gorilla’s

Welkom in het zuiden van Oeganda, waar eeuwenoude vulkanen bedekt met regenwoud een enorme variatie aan wildlife herbergen. En wij zijn hier voor de bijzonderste van ze allemaal: de gorilla!

In het Bwindi Impenetrable Forest wonen er enkele gorillafamilies. Sommige daarvan zijn ‘gehabitueerd’, wat zoveel betekent dat ze gewoon gemaakt zijn aan de aanwezigheid van mensen. Een proces van ettelijke maanden waarbij lokale trackers één bepaalde familie volgen, waarop die weglopen, weer volgen, waarop die weer weglopen … Elke kleine verandering, bv. het gebruik van mondmaskers dat verplicht is sinds de pandemie, zorgt dat dit proces weer moet worden herhaald. Een sterk staaltje geduld!

We hebben permits voor de Ruhija sector van het park. Een erg mooi gedeelte op de hellingen van de vulkanen in het zuiden. Elke gorillafamilie krijgt per dag maximaal één keer bezoek, en slechts van een handjevol toeristen. Onze groep wordt in twee gesplitst en elk gaan we onze weg.

Wie gaat met ons mee? Eén ranger en twee wachters. Samen duiken we de dichte begroeiing binnen. Wandelpaden zijn hier niet, een richting wel. Het enige wat ons scheidt van onze bestemming is een regenwoud vol stekelige planten, steile hellingen en dikke bladerlagen waar we tot onze knieën in wegzakken. Een walk in the park is het dus zeker niet. Maar de tocht in zo’n regenwoud, met diens geluiden en schoonheid, doet ons dat al snel vergeten!

We zijn op weg naar twee trackers, waarvan de ranger weet waar die ongeveer zitten. Zij houden een hele dag een oogje in het zeil bij de gorilla’s en kennen elk familielid bij naam, toenaam en gedrag. Wat een job! We zijn ongeveer een uur onderweg als we opeens, naar mijn gevoel echt vanuit het niets, de twee trackers tegenkomen. Ze gebaren ons stil te zijn en onze zakken en wandelstokken achter te laten. Is dit dan hét moment?!

Een uniek familiebezoek

In tegenstelling tot chimpansees, hoor je de gorilla’s niet van mijlenver. We weten dat een familie dichtbij is, maar dat wordt pas reëel als we plots bijna letterlijk op een familielid botsen. Een groot exemplaar zit op diens gemak in het groen te eten. Deze maakt duidelijk dat we te dicht komen, een geknor dat onze trackers beantwoorden met een ander geknor. Wie weet wat ze net zeiden in gorilla-taal, maar het helpt alleszins wel! Volgens onze trackers is het de oma van het gezelschap. Zelf gorilla-oma’s kunnen dus nukkig zijn!

Het zeer weelderige, maar hoge struikgewas zorgt dat we de rest van familie niet zien. We blijven achter onze trackers de hellingen afdalen. De familie is zich blijkbaar aan het voortbewegen. Hoe weten die mannen dat in godsnaam? We vertrouwen ze maar en volgen braaf. En dan gebeurt het!

“We maken ons zo smal mogelijk aan de rand van dat paadje. Eén seconde is onze neus op letterlijk een centimeter verwijderd van een gorilla!”

Achter ons horen we een geluid dat ik alleen maar kan beschrijven als een hele grote zucht. We kijken achter ons, en daar staat een vrouwelijke gorilla met een baby op haar rug! ‘Move!’ zegt de tracker, en plots hebben we het door. We staan gewoon in de weg! We staan op een natuurlijk pad waar mama-gorilla ook graag gebruik van wil maken in plaats van de moeite te doen om door de struiken te waden. We kunnen niet veel bewegen, maar maken ons zo smal mogelijk aan de rand van dat paadje. Smal genoeg blijkbaar, want mama-gorilla beslist om ons te passeren. Eén seconde is onze neus op letterlijk een centimeter verwijderd van haar!

Mama-gorilla beslist om zich enkele meters verder tegen een boom te installeren. De kans voor haar baby om tevoorschijn te komen en haar mama als levend klimtuig en speelgoed te gebruiken. We staan met open mond te kijken. Dit kan toch niet?!

Na een poos moeten we weer vertrekken, om deze unieke primaten geen stress te bezorgen. De weg omhoog terug naar base camp gaat als een waas voorbij. Een rollercoaster aan emoties, maar vooral een gevoel van dankbaarheid voor de schoonheid van de wereld, blijven me tot vandaag bij. Wat een beleving!

En nu?

Wil jij ook zo’n zotte beleving? Wacht dan niet te lang! Permits zijn schaars en op naam, dus vroeg boeken is een must.

Ga je zelf naar Oeganda? Neem contact op met onze collega’s van het ViaVia Reiscafé in Entebbe. Een verblijf op deze mooie groene plek is de perfecte afsluiter om je ervaringen in alle rust te laten bezinken terwijl ze jouw activiteiten in en rond Entebbe – en Oeganda – helpen organiseren!

Dit artikel verscheen in De Karavaan van januari 2026. Ook 4x per jaar ons magazine ontvangen? Word lid van Karavaan! 

Duurzaam inpakken: ik ga op reis & ik neem mee …

Ik ga op reis & ik neem mee … een valies vol gloednieuwe spullen die ik na de reis nooit meer ga gebruiken? NOT! Reizen met Karavaan is duurzamer reizen en dat hoeft geen ver-van-je-bedshow te zijn. Met een aantal kleine aanpassingen in je valies maak je al een groot verschil. Maar een duurzame valies, hoe begin je daar nu aan? Wij geven alvast 4 tips & tricks! Voel je vrij om er eentje, twee of ze allemaal te gebruiken. Bonuspunten als je deze 4 tips deelt met reislustige vrienden, familie, collega’s, buren …

Tekst: Liesl Dewolf

Rugzak en voeten op de trein in Duitsland

1. Kijk eerst in je eigen kleerkast

Comfort op reis is belangrijk, maar in de meeste gevallen heb je echt geen speciale outdoor-kledij nodig. Neem eens een kijkje in je eigen kleerkast. Heb je enkele T-shirts met korte en/of lange mouwen liggen? Een comfortabele broek? Een paar gemakkelijke, sportieve schoenen? Da’s al een mooie basis om van te vertrekken. En ja, een hypermoderne wandelbroek en een merino-wollen T-shirt zijn leuk, maar voor die ene keer zijn je eigen spullen just fine. 😌

💡✨ Bonustip: neem niet je allermooiste spullen mee. Het laatste wat je wil terwijl je van je reis aan het genieten bent, is je zorgen maken over potentiële vlekken op je kledij.

2. Shop in de kast van iemand anders

Heb je je eigen kleerkast overhoop gehaald, maar ontbreken er toch nog een aantal essentials? Of zijn T-shirts in het dagelijks leven niet jouw ding, maar zou je ze wel gemakkelijk vinden op reis? Vraag eens aan vrienden en familie of zij spullen hebben die je mag lenen. Of hoe ik het graag noem: shoppen in andermans kleerkast.

Op mijn Joker-reis naar Marokko had ik zo wat T-shirts van een vriendin mee en een stapel oude hemden van mijn papa om me extra tegen de zon te beschermen. Ook ander materiaal kan je lenen van vrienden. Ken je iemand die vaak gaat kamperen? Misschien heeft die persoon wel een slaapzak, -matje of rugzak liggen die ‘ie een paar weken kan missen.

💡✨ Bonustip: voorzie een klein bedankje of een wederdienst. Zorg in de eerste plaats dat je de spullen proper en verzorgd teruggeeft, maar ga gerust een stap verder, met een bedankkaartje of een uitnodiging voor een homemade diner.

3. Huur kwaliteitsvol materiaal

We zijn niet allemaal gezegend met reislustige vrienden. Maar geen paniek! Je hoeft je vriendenkring niet onnodig uit te breiden (al is dat wel altijd mooi meegenomen). Je kan tegenwoordig in heel wat outdoorzaken materiaal huren tegen een voordelige prijs.

⛺ Zo heeft bv. A.S. Adventure een ruim aanbod aan kampeer-, fiets- en zelfs sneeuwmateriaal in verschillende prijscategorieën. Je kan het aanbod online raadplegen en het materiaal enkele weken op voorhand reserveren in de dichtstbijzijnde winkel en de dag voor vertrek ophalen. Je betaalt ook een waarborg, maar als je het materiaal terugbrengt zoals je het gekregen hebt, krijg je die zeker en vast terug.

4. Ga op tweedehands schattenjacht

Heb je de 3 voorgaande tips uitgeput en ontbreek je toch nog een aantal spullen? Of ga je vaker op reis en zijn eigen spullen dus handig? Ga dan op tweedehandsjacht! Snuister in de dichtstbijzijnde kringloopwinkel of breng met je oma een bezoekje aan de wekelijkse rommelmarkt.

💻 Er zijn ook heel wat online platformen die niet enkel kleren, maar ook andere nuttige (reis)spullen te koop aanbieden: Vinted, 2dehands.be of Facebook Marketplace. Met de juiste zoektermen en uitgebreide zoekopties vind je snel wat je zoekt.

💡✨ Bonustip: Word op Facebook lid van een zogenaamde “weggeefgroep” in je buurt. Daarin geven mensen gratis spullen weg. Met een klein beetje geluk post iemand op een dag exact wat je nodig hebt! Let op: hier is het vooral een kwestie van in de gaten houden en snel zijn.

Onthoud ook: ’t is niet de outfit of rugzak die je reis maakt …

… maar de herinneringen & vrienden waarmee je huiswaarts keert. Dus ga je binnenkort op pad? Experimenteer met onze tips. De planeet en je portemonnee zullen je dankbaar zijn. En wie weet heb je de smaak te pakken voor al je volgende avonturen! 💚

Dit artikel verscheen in De Karavaan van oktober 2025. Ook 4x per jaar ons magazine ontvangen? Word lid van Karavaan! 

Meer dan rijstvelden & witte stranden

Als je aan Bali in Indonesië denkt, zie je waarschijnlijk meteen witte stranden, yogamatjes onder palmbomen, tempels, een zee van scooters en rijst. Heel veel rijst. Dat beeld had ik alleszins van Indonesië voordat ik op reis ging, vooral door wat ik online allemaal tegenkwam. Onderweg ontdekte ik hoe beperkend deze clichés kunnen zijn én hoe reizen pas écht begint wanneer je ze durft loslaten.

Tekst & foto’s: Lore Smeets

Voor mijn vertrek kreeg ik vaak te horen: “Bali, dat is het paradijs op aarde!” Zelfs mijn nicht trouwde er. Dan moet het toch wel een pareltje zijn? En eerlijk: de eerste dagen leek dat te kloppen. We deden Instagram-waardige terrasjes met uitzicht op rijstvelden en wandelden over witte stranden. Maar evengoed zaten we later muurvast in een verkeersopstopping, rijkelijk voorzien van uitlaatgassen en continu, ongeduldig getoeter.

Dat contrast zette me aan het denken. Bali is natuurlijk prachtig, maar het is tegelijk ook een plek waar de gevolgen van massatoerisme zichtbaar zijn: stranden vol plastic en dorpen die draaien dankzij de toeristen. Het stereotype van een eiland vol rust en spiritualiteit bleek hooguit een klein stukje van de werkelijkheid.

Meer dan het cliché

Nog zo’n cliché waar ik mee vertrok: dat Indonesië ‘arm maar gelukkig’ zou zijn. Het klinkt mooi, maar in werkelijkheid is het een te simplistische uitspraak. Wat ik onderweg zag, was veel genuanceerder. Ja, mensen leven vaak in omstandigheden die wij eenvoudig zouden noemen: huizen van hout en golfplaten, gedeelde toiletvoorzieningen, kinderen die spelen met zelfgemaakt speelgoed of hele gezinnen op één scooter. Maar tegelijk zag ik ook ambitie en trots: jongeren die hard studeren, ouders die alles opzijzetten voor de toekomst van hun kinderen, dorpen die samen sparen voor een betere weg of een gezellig graspleintje.

Veerkracht, gemeenschap en spiritualiteit spelen daarbij een grote rol: dorpen verdelen taken zodat niemand er alleen voor staat, de dagelijkse bloemenoffers, de zogenaamde canang sari … Het stereotype doet die complexiteit tekort. Het gaat niet om gelukkig zijn ondanks armoede, maar om een leven waarin zorgen en vreugde voortdurend hand in hand gaan.

Kijk verder

Wat ik uit Indonesië meeneem, is dat stereotypen ons houvast geven voor vertrek. Ze maken een nieuwe bestemming herkenbaar. Tegelijkertijd vertellen ze nooit het hele verhaal. Wil je de lagen en complexiteit van een plek echt ontdekken? Gebruik stereotypen alleen als vertrekpunt, ga in gesprek met de locals, probeer dingen die je niet verwacht, zoals een dorp bezoeken buiten de toeristische routes. Dus wees je bewust van je vooroordelen en laat ze op reis niet je hele beeld bepalen.

Stereotypen = versimpelde / veralgemeende beelden van mensen of culturen, die vaak onbewust ontstaan door media, onderwijs, invloed van je omgeving of een koloniale blik op de wereld.

Ze lijken soms onschuldig, maar versterken vaak een fout beeld en kunnen kwetsend zijn of onbedoeld neerbuigend overkomen. Als stereotype beelden omslaan in vooroordelen of verwachtingen, kan dat een impact hebben op hoe we de reis beleven, hoe we omgaan met de lokale bevolking of hoe zij Westerse toeristen ervaren.

Wat kan je doen om stereotypen & vooroordelen tegen te gaan?

Ga er bewust mee om én met anderen over in gesprek. Zo creëer je ruimte voor reflectie en toon je dat het oké is om kritisch te kijken naar hoe we denken over andere landen, culturen & bevolkingsgroepen.

ℹ️ Voor je reis: Informeer jezelf met betrouwbare, diverse bronnen. Boeken, podcasts, artikels van lokale auteurs of ngo’s kunnen een genuanceerder beeld geven.

🗺️ Tijdens je reis:

💭 Na je reis: Reflecteer over je ervaringen en deel met anderen wat je hebt geleerd over stereotypen, beeldvorming en ontmoeting.

Op zoek naar inspirerende bronnen? Enkele tips!

Dit artikel verscheen in De Karavaan van oktober 2025. Ook 4x per jaar ons magazine ontvangen? Word lid van Karavaan! 

Vietnam voor foodies: What the pho?

In januari trok ik op groepsreis naar Vietnam. Ik was benieuwd naar de groep, de tempels, de rijstvelden, de cultuur, of het verkeer nu echt zo chaotisch was en ik hoopte stiekem op een nieuwe op maat gemaakte outfit. Maar de foodie in mij kreeg minstens evenveel aandacht. Want in Vietnam reis je niet alleen met je rugzak, maar ook met je smaakpapillen. Van noedelsoep bij zonsopgang tot kokos-koffie in de middagzon: eten werd een even groot avontuur als de reis zelf.

Tekst & foto’s: Lien Castelein

Een groot deel van het Vietnamese leven speelt zich af op straat, en dat geldt ook voor eten. Kleine stoeltjes, een houtskoolvuurtje en de geur van koriander en gegrild vlees: zo proefde ik Vietnam. Voor een paar euro stond mijn tafel vol hapjes: bánh xèo (knapperige pannenkoeken met garnalen en groenten), goi cuôn (springrolls) en chè (zoete dessertsoep).

Praktische tips voor foodies

“Voor mij is Vietnam de geur van straatkraampjes, het geluid van slurpende noedels en de zoete smaak van gecondenseerde melk in mijn koffie. Wie het land écht wil begrijpen, doet dat met stokjes in de hand en een phin-filter op tafel.”

5x must-eat in Vietnam

Pho • De nationale trots

Pho is hét Vietnamese comfortfood. Een bouillon die urenlang heeft staan trekken met botten en specerijen vormt de basis. Daarin komen rijstnoedels, verse kruiden en meestal rund of kip. Iedereen rond de tafel knijpt er nog wat limoen over, voegt chili toe of een scheut vissaus. Pho is geen gerecht, het is een ritueel. Ik at het ’s ochtends vroeg, terwijl de stad rond me ontwaakte.

Bánh mì • Een Frans broodje met Vietnamese punch

De Fransen brachten tijdens hun kolonisatieperiode hun baguette mee, de Vietnamezen maakten er iets veel beters van: bánh mì. Een knapperig broodje vol ingelegde groenten, koriander, chili en bijvoorbeeld paté, ei of gegrild vlees. Elke verkoper heeft zijn eigen versie. Voor nog geen anderhalve euro at ik er eentje dat beter smaakte dan eender welk broodje dat ik ooit in Europa kocht. Perfect als ontbijt, snelle lunch of snack tijdens een treinrit.

Cao lau • De smaak van Hôi An

In Hôi An proefde ik cao làu, stevige noedels met varkensvlees, veel kruiden en knapperige croutons van rijstpapier. Volgens de legende moet het water voor de noedels uit een eeuwenoude bron komen om het écht cao làu te mogen noemen. Het verhaal maakt het gerecht alleen maar magischer.

Bún cha • Grillen in Hanoi

In het noorden ontdekte ik bún cha: gegrild varkensvlees met dunne rijstnoedels en een kommetje saus op basis van vissaus, suiker, limoensap en chili. Je dipt, mengt en rolt tot je eigen perfecte hap. Dit gerecht staat vaak op de grill te sudderen en de geur alleen al is onweerstaanbaar.

Goi cuôn • De frisse springroll

Springrolls, of goi cuôn, zijn misschien wel het meest verrassende Vietnamese gerecht. Je rolt zelf rijstvellen vol met groenten, kruiden, rijstnoedels, garnalen of vlees en dipt ze in pindasaus of de typische nuoc cham (vissaus met limoen, suiker en chili). Licht, gezond en ideaal op een warme dag. Ik vond het heerlijk om ze zelf te leren rollen tijdens een kookworkshop: een perfecte mix van gezelligheid, gepruts en beloning.

Koffie = meer dan cafeïne

Vietnam is na Brazilië de tweede grootste koffieproducent ter wereld. Vooral de sterke robusta-boon wordt er verbouwd, die krachtiger en bitterder smaakt dan de zachtere arabica. Koffie drinken doe je hier niet gehaast, maar langzaam, vaak op lage plastic stoeltjes langs de straat, al keuvelend en kijkend naar het verkeer dat voorbij raast.

Tijdens een koffietour ontdekte ik hoe divers koffie hier is. Elke regio lijkt wel zijn eigen specialiteit te hebben. Vier koffies later voelde ik me behoorlijk hyper, maar ook helemaal ondergedompeld in de Vietnamese koffiecultuur.

Egg coffee • het Noorden (Hanoi)

In de jaren ’40, toen melk schaars en duur was, begon een barman in Hanoi eidooiers op te kloppen met suiker en koffie. Zo ontstond egg coffee: romig, bijna als tiramisu in een kopje. Het werd een icoon van Hanoi en staat tegenwoordig in bijna elk café op de kaart.

Kokoskoffie • het Zuiden

In Saigon en het zuiden houden ze van experimenteren. Kokoskoffie is romig, fris en een tikkeltje tropisch. Het ijs maakt het een perfecte dorstlesser in de hitte, en de kokos geeft een bijna dessertachtige toets.

Salt coffee • Centraal-Vietnam (Hué)

In Hué, de oude keizerlijke hoofdstad, proefde ik salt coffee. Een klein snufje zout wordt toegevoegd aan de koffie of de room erbovenop. Dat klinkt vreemd, maar het haalt de bitterheid weg en maakt de smaak verrassend zacht.

White coffee • overal

Dit is dé nationale favoriet. Sterke robusta-koffie druppelt via een metalen phin-filter in een glas, waarna er gecondenseerde melk en ijs aan toegevoegd worden. Het resultaat: straf, zoet en verfrissend. Deze koffie zie je werkelijk op elke straathoek, van zonsopgang tot laat in de avond.

White coffee
Salt coffee

Wist-je-dat …

Groepsreis voor foodies

Ga je mee op Vietnam Avontuur-reis met Joker? Dan ontdek je het land ook met je smaakpapillen:

Vietnam laat zich niet samenvatten in tempels of rijstvelden alleen. Voor mij is het de geur van straatkraampjes, het geluid van slurpende noedels en de zoete smaak van gecondenseerde melk in mijn koffie. Wie Vietnam écht wil begrijpen, doet dat met stokjes in de hand en een phin-filter op tafel.

Dit artikel verscheen in De Karavaan van oktober 2025. Ook 4x per jaar ons magazine ontvangen? Word lid van Karavaan! 

(Stereo)typisch Marokko

Hoe kijken wij als reizigers naar een land, en hoe kijken de inwoners naar ons? Welke vooroordelen of verwachtingen beïnvloeden onze reiservaring? En wat kunnen we als reiziger doen om verder te kijken dan stereotypen? 🤔

Een heel hoopje goeie vragen, waar we Sustainable Storyteller Marthe De Herdt mee op pad stuurden in Marokko. Een boeiende trip, zowel voor reizigers, als voor locals. Yallah, yallah!

Benieuwd naar de docu die Marthe in Marokko maakte? Bekijk ‘m hier! 👇

Marthe ging in augustus 2025 mee op Joker-jongerenreis naar Marokko. In opdracht van Karavaan onderzocht ze er welke (on)bewuste stereotypen je tegenkomt op reis. Waarom laten we jaarlijks zo’n Storyteller-docu maken? Om een duurzaam thema onder de aandacht te brengen bij (jonge) reizigers. We zetten ze aan het denken en sporen hen aan om zelf ook bewuste keuzes te maken op reis en daarbuiten. 💚

👀 Tip voor jonge filmmakers: Karavaan stuurt elke zomer een Storyteller op pad! Schrijf je in op onze nieuwsbrief om de oproep zeker op tijd te zien.

Geen Jordanië zonder gids

“Ik heb vrienden van over de hele wereld.” Niet moeilijk als je al bijna 15 jaar reizigers trots door je thuisland Jordanië gidst. Ook voor de Joker-groepsreizen is Rabea al jaren de vaste, lokale gids: “Ik ben helemaal into geschiedenis & cultuur, en wil de voorliefde voor mijn land delen met anderen. Daardoor nieuwe mensen ontmoeten en ook leren over hun cultuur? I love it.”

Interview: Nicky Van Styvendaele // Foto’s: Rabea Abu Rabea

Al 12 jaar lokale gids voor de Joker-reizen, dat kan tellen! Herinner je je eerste reis nog?

Rabea: “Ja, die was in 2014. Als freelance reisgids werk ik samen met verschillende reisagentschappen. Zo ook GoJordan. De eigenaar daarvan is een goeie vriend van mij. Hij belde me toen op met de vraag of ik voor Joker een reis wilde uitwerken. Zo is de bal aan het rollen gegaan en kreeg ik jaar na jaar telefoon met steeds meer aanvragen. Ondertussen werken Joker en ik voor de groepsreizen standaard samen met GoJordan, want het is voor groepen verplicht om met een organisatie en een officiële reisgids samen te werken.”

Dus je kan niet zomaar met een groep vrienden Jordanië verkennen?

Rabea: “Nee. Voor groepen vanaf 6 personen is het verplicht om een lokale gids in te huren, én om dit via een lokaal agency te doen. Het is zelfs de wet. We doen dat enerzijds voor de veiligheid. Als lokale gids ken je de wandelpaden in de bergen en valleien, de gevaarlijke zones, de risico’s van bepaalde plekken. Wie er op eigen houtje, zonder goede informatie, op uittrekt met de rugzak neemt dus een risico. Het beschermt toeristen ook tegen oplichters. Anderzijds beschermt de wet onze business. ‘t Is financieel een goeie zaak voor Jordanië als lokale gidsen de groepen toeristen rondleiden.”

“Groepen vanaf 6 personen zijn hier wettelijk verplicht om een lokale gids in te huren. Die wet beschermt hun veiligheid én onze business.”
En zijn onze Belgische groepsreizigers een aangenaam publiek?

Rabea: “Ja, en dat zeg ik niet om te vleien. Jullie zijn easy going, dat heb ik graag. Thank God dat ik niet met Duitsers werk. Die zijn te serieus voor mij. Omdat ik gids ben voor Engelssprekende toeristen, ontmoet ik het meest Belgen, Nederlanders, Britten en Amerikanen. En, niet om te vleien, maar ik verkies de Belgische groepen. You are the winners, woohoo. (lacht) Met Indiërs werk ik ook. Die vind ik echt bijzonder. Soms behandelen ze me eerder als dienaar dan gids. Ze verwachten bijna dat ik hen in bed stop. Dat was even wennen, maar ondertussen kan er ik wel goed mee om. Grenzen stellen, heel belangrijk.”

Ben je dan als gids een soort kameleon, afhankelijk van de mensen die het land komen bezoeken?

Rabea: “Ja, dat klopt. Doorheen de jaren leer je hoe je met al die nationaliteiten om moet gaan. Iedere groep is ook anders, en daar moet je de eerste uren en dagen al attent voor zijn. Wat zijn hun interesses? Waarom komen ze naar Jordanië? Hoe lang kunnen ze blijven luisteren? Een tour is dus geen 2 keer gelijk.

“Iedere groep is ook anders, en daar moet je de eerste uren en dagen al attent voor zijn. Wat zijn hun interesses? Waarom komen ze naar Jordanië? Hoe lang kunnen ze blijven luisteren? Een tour is dus geen 2 keer gelijk.”

Sommige groepen willen vooral genieten van de schoonheid van het land en foto’s nemen. Als je dan doordramt over de geschiedenis, dan krijg je een review als ‘onze gids was saai’. In die gevarenzone wil ik me niet begeven! Andere groepen motiveren me dan weer om alle cultuur- & geschiedeniskennis uit mijn hersenen te persen. Het is een kunst en belangrijke skill om mensen geïnteresseerd te houden.

Verder zijn als freelance gids ook je reputatie en je netwerk van groot belang. En die bouw je op met goeie ervaringen, mond-tot-mondreclame en reviews. Door veel te werken dus. Zo begeleidde ik in 2023 wel 20 Joker-reizen! En voor 2024 hadden we er zelfs 25 gepland, maar die moesten we helaas allemaal annuleren door de oorlog in Gaza die eind 2023 begon.

Hoe beïnvloedt die genocide nu je job en je land? Voel je je er nog veilig?

Rabea: “Ik voel me hier nog steeds heel veilig. Jordanië is echt het veiligste land in het Midden-Oosten. Maar dat mijn land grenst aan het bezette Palestina, en dat Israël daar een genocide aan het plegen is, heeft wel effect op ons. Zo heeft de Jordaanse economie helaas een enorme weerslag gekregen. En dat heeft veel te maken met de daling van toerisme. We krijgen nu slechts 20% van ons gewoonlijke aantal toeristen op bezoek. Sommige hotels hebben hun deuren voorgoed gesloten. Ik krijg af en toe wel nog opdrachten, maar ik ben ook vaak thuis. Voor mijn kinderen is dat fijn, want ik kan nu meer tijd met hen doorbrengen. Maar ik hoop natuurlijk dat er snel vrede komt, zodat we opnieuw veel toeristen kunnen ontvangen. Wees welkom!”

Daar houden we je aan! Wat kunnen toekomstige Joker-reizigers verwachten?

Rabea: “Een heel diverse reis: cultuur, natuur en avontuur wisselen elkaar af. We beginnen met een bezoek aan Amman: eerst een rondleiding van de oude stad met de oude Romeinse ruïnes, en dan toon ik mijn gasten het contrast met het nieuwe Amman. We bezoeken nog andere historische sites, maar tussendoor staat er altijd een avontuur op het programma: een hike in een canyon, een rivierwandeling … Op 11 dagen kan je het beste van Jordanië al ervaren!”

Dit interview werd afgenomen begin juni. Voor up-to-date reisadvies, check diplomatie.belgium.be.

Dit artikel verscheen in De Karavaan van juli 2025. Ook 4x per jaar ons magazine ontvangen? Word lid van Karavaan!

Usha’s treehouse: Een memorabele nacht in de Sri Lankaanse jungle

Daar zitten we dan: ronddobberend in het donker op een houten vlot, ergens op een meer in het midden van Sri Lanka. Onze guesthouse host Channa peddelt ons rustig voort. Achter hem: wij, met veel te veel bagage die we nooit hadden meegenomen als we wisten dat dit het plan was.

Tekst & foto’s: Lotte Doom

Wat dacht ik toen ik zei: “We nemen alles wel mee”?

Usha, Channa’s vrouw, had nog gezegd dat we voor het donker moesten aankomen. Ze had ons ook gevraagd of we niet wat spullen wilden achterlaten bij hen thuis: “Want kunnen jullie dat allemaal wel dragen?” “Tuurlijk!” had ik gezegd. Maar eerlijk: ik ben gewoon niet zo goed in inpakken. On the spot beslissen wat ik die avond en de volgende dag nodig heb, is dus niet mijn sterkste kant. Nu (een uur later ronddobberend in een zwart gat, met veel te veel bagage waardoor we daarnet amper zelf nog bij in de tuktuk pasten) besef ik pas wat ze écht bedoelde.

Wat volgt, is een wandeling (of eerder een sprintje) door de jungle in Sri Lanka, achter Channa aan. Het begon nog rustig (Channa schijnend met de zaklamp om zeker te zijn dat er geen olifanten in aantocht zijn), maar al snel schakelde hij over naar een andere strategie: lopen voor je leven. Wij dus erachteraan, met al onze nutteloze extra zakken in onze armen. We hebben geen idee wat ons nog te wachten staat en Usha’s waarschuwing gaat door mijn hoofd: “Pas op voor de olifanten, want ’s nachts kunnen ze heel onvoorspelbaar reageren.”

Van chaos naar rust

Zo blijven we maar lopen in een steeds dieper wordend zwart gat, tot Channa plots stopt. Voor ons: de boomhut, steunend op een prachtige boom, gemaakt van natuurlijke materialen en zelfgemaakt leem. We krijgen een rondleiding en voelen ons meteen thuis! Er is zelfs een eenvoudige badkamer met een (zeer welkome) douche.

Daarna volgt het eten: Usha had enorm veel klaargemaakt en alles was echt superlekker. Zij regelt alles van thuis uit: koken, de communicatie, zorgen voor de kinderen … Haar man Channa trekt met de gasten de jungle in, maakt alles klaar en blijft beneden slapen voor de veiligheid. Elke paar uur doet hij een ronde, op zoek naar beweging in de bossen, geluiden in de verte en olifanten die mogelijk op doortocht zijn en zo per ongeluk hun stukje land zouden beschadigen. Hij serveert Usha’s eten met zoveel trots. De warmte tussen hen (zelfs als ze niet fysiek samen zijn) en de manier waarop ze die warmte uitstralen naar ons, voelt zo oprecht aan. Het is echt alsof we logeren bij familie.

“De warmte en zachtheid van Usha & Channa werkt aanstekelijk. Niet luid, niet opvallend, maar zichtbaar in de kleinste dingen – en soms de iets grotere, zoals je treehouse vernoemen naar je vrouw.”

Na het eten gaat mijn reisgenoot naar bed, maar ik zit nog vol vragen. Dus wanneer ik Channa beneden bij de afwas vind in zijn tuin onder de sterren, begint hij te vertellen. Over hoe hij samen met zijn vriend de boomhut gebouwd heeft, hoe ze regenwater opvangen, hoe de zonnepanelen werken en waar elke plant in de tuin voor dient. De ene houdt slangen weg, de andere geeft gewoon lekkere besjes. Voor ik het besef, heb ik er al één op. Niet bepaald slim, random junglebesjes eten, maar het toont vooral hoeveel vertrouwen ik in hem heb, terwijl we elkaar eigenlijk nog maar een paar uur kennen.

Wat blijft wanneer je alles verliest

We wandelen samen verder door de tuin, over hun stukje land, terwijl het al bijna middernacht is. Channa vertelt over hoe het allemaal begon. Of beter gezegd: hoe alles eerst wegging. Vroeger had hij 11 guesthouses in Sri Lanka, in de buurt van Colombo. Alles ging goed, tot corona: geen toeristen meer, geen werk, geen inkomsten en geen zekerheid. Ze besloten te verhuizen naar dit dorpje en stukje natuur in Hiriwadunna om hun leven samen opnieuw op te bouwen. Klein, bewust en stap voor stap. “Want,” zegt hij, “als je veel hebt, kun je alleen maar veel verliezen.”

Vol verwachtingen vertrokken we naar deze plek. Ik hoopte op een avontuur in de jungle dat ik nooit meer zou vergeten. Dat kreeg ik, maar het werd nog zoveel meer dan dat. Wat mij het meest is bijgebleven? Hoe Usha en Channa met elkaar omgaan, hoe ze elkaar aanvullen en hoe hun warmte en zachtheid aanstekelijk werkt. Niet luid, niet opvallend, maar zichtbaar in de kleinste dingen – en soms de iets grotere, zoals je treehouse vernoemen naar je vrouw. Wat wil een mens nog meer?

Het grappige is dat ik daarvoor de hele wereld moest afreizen. Helemaal naar Sri Lanka om nog maar eens te zien dat elkaar respecteren, leven en laten leven en iedereen dag zeggen met een glimlach, echt een wereld van verschil kan maken. Want met hun glimlach, warmte en vooral hun oprechtheid hebben ze mij alleen maar meer geïnspireerd.

Of om af te sluiten met Usha’s woorden: “a home is not just a place, it’s a loving feeling.”

Dit artikel verscheen in De Karavaan van juli 2025. Ook 4x per jaar ons magazine ontvangen? Word lid van Karavaan!